Er was een tijd dat ik alles op orde had.
Een goede job.
Een mooi gezin.
Een stabiele relatie.
Van buitenaf leek het alsof ik alles had om gelukkig te zijn.
Maar vanbinnen voelde ik me... leeg.
Alsof ik ergens onderweg mezelf was kwijtgeraakt.
Altijd bezig, altijd aan.
Altijd sterk voor anderen.
Maar wie was ik, als niemand iets van mij nodig had?
Ik herinner me nog dat ik op een dag aan het spelen was maar uiteindelijk uitgeput in slaap viel op de trampoline.
Mijn dochter Nel was nog klein.
Ik voelde me op.
Alsof m’n lijf riep: “Stop. Genoeg.”
En tegelijk…
“Maar je moet door, Maike.”
Het was die stem die ik jarenlang volgde.
De stem van overleven.
Van presteren.
Van ‘het goed willen doen’.
Tot ik besefte: Ik leefde niet. Ik functioneerde.
Ik ben de vrouw die álles eerst geprobeerd heeft:
- Orthopedagogie studeren op zoek naar antwoorden
- Therapie
- Coaching
- Cursussen
- Boeken
- Journalen, mediteren, affirmaties...
En telkens voelde ik wél inzicht maar nooit de veiligheid om het echt te veranderen in mijn dagelijks leven.
Nooit die diepe rust waar mijn lijf zo naar snakte.
Tot ik begreep: het ligt niet aan mij.
Het ligt aan mijn zenuwstelsel.
Aan hoe mijn lijf leerde om altijd alert te zijn.
Om anderen te dragen.
Zonder ruimte voor mezelf. Mijn gevoelens of verlangens.
Toen begon mijn échte terugkeer.
Niet naar een nieuwe versie.
Maar naar de vrouw die ik altijd al was onder de laagjes pleasegedrag, bewijsdrang en aanpassing.
Ik leerde:
Voelen. Kiezen. Ademen.
Mijn ritme volgen.
Grenzen trekken.
Mijn lichaam vertrouwen.
En ineens begon alles te stromen.
Mijn gezondheid.
Mijn relaties.
Mijn bedrijf.
Niet omdat ik méér deed.
Maar omdat ik mijn lichaam niet langer negeerde.
En vandaag?
Vandaag leef ik vrij.
Niet omdat alles perfect is.
Maar omdat ik me gedragen voel door mezelf.
En ja, ik begeleid nu honderden vrouwen.
Met een online veld, fysieke ondersteuning, een stevige visie.
Maar dat begon allemaal…
toen ik mezelf toestond om niet meer sterk te zijn.
Wel toen ik zei:
"Ik wil leven op mijn voorwaarden.
Ik wil gewoon weer gelukkig zijn."
Waar me dat nog bracht?
Na meer dan 15 jaar praktijkervaring in het bijstaan van mensen rond stress, zelfliefde, richting vinden en emotionele veiligheid…
…weet ik één ding zeker:
De wereld verandert als vrouwen losbreken uit overlevingsmodus en weer meer gaan genieten.
Waar me dat nog bracht?
Jarenlang werkte ik met jongeren. Ik zag hun pijn, hun innerlijke worsteling. En vaak droegen zij rugzakken die niet van hen waren.
Niet omdat er geen liefde was. Maar omdat hun ouders ook hun best deden, met wat zij zelf geleerd hadden.
Daarom nam ik in 2021 een radicaal besluit: Ik zei mijn job op na 10 jaar loondienst.
Ik stopte met brandjes blussen.
En ik ging recht naar de bron.
Naar moeders.
Naar vrouwen zoals jij en ik.
Die alles geven. Maar zichzelf vergeten.
Want als één vrouw zichzelf bevrijdt, bevrijdt ze hele generaties.
Dat is mijn missie.
En dat is wat ik vandaag leef.
Elke dag opnieuw.